ตอนที่ 5 : บทแนะนำ (3)
“ฮุ ฮุ ฮุ ฮุ เขาเป็นผู้เล่นที่น่าทึ่งมากเลยนะเนี่ย ฉันคิดว่าไม่เคยเห็นคนแบบเขามาก่อนแน่”
หน้าจอนับพันลอยเป็นแถวต่อหน้าผู้พิทักษ์ยูกิ มันแสดงภาพทั้งหมดของผู้เล่นที่เข้าร่วมรอบแนะนำ ซึ่งมีลักษณะแตกต่างกันออกไป
แต่แล้วดวงตายูกิก็จับจ้องเพียงหน้าจอเดียวที่อยู่ ณ มุมหนึ่ง
นั่นคือยอนอู ผู้ที่กำลังเดินไปตามทางเหมือนกับว่ากำลังจะล้มลงในไม่ช้า
‘แต่เดิมเขาก็ไม่ได้เป็นที่น่าจับตามองเท่าไหร่หรอกนะ’
อันที่จริงรอบแนะนำนี้ยังมีอะไรให้ดูอีกหลายอย่าง
ไม่ใช่แค่พี่น้องตระกูลชองลัม ผู้เป็นที่คาดหวังที่สุดในบรรดาเผ่าเขาเดียว แต่ยังเป็นคู่หูโง่เขลาที่ตั้งเป้าหมายในการเป็นแรงเกอร์ และนักดาบแห่งมาร์คัสเซียน
ทั้งสองคนแข็งแกร่งมากพอที่จะเริ่มปีนขึ้นหอคอยได้ทันที โดยไม่ถูกคนอื่นนำห่าง
พวกเขาเข้าไปถึงด่าน E และทำภารกิจสำเร็จอย่างรวดเร็ว ซึ่งหนึ่งในนั้นก็อยู่ในด่าน F แล้วด้วยซ้ำ
ยังไม่สามารถทราบได้ว่าใครจะเป็นผู้ที่มีคะแนนสูงสุดในรอบแนะนำนี้
ดวงตายูกิยังคงจ้องมองไปหายอนอูที่กำลังติดอยู่ในด่าน A มาหลายวันแล้ว ซึ่งใช้เวลานานมากกว่าพวกที่อยู่ด่าน E เสียอีก
ครั้งที่ปรากฏตัวครั้งแรก เขาก็คิดได้ทันทีว่ายอนอูต้องตายหลังจากเดินได้เพียงไม่กี่ก้าว
ช่างดูเป็นไอ้โง่ไร้ความสามารถ แล้วยังคิดว่าตัวเองดีกว่าคนอื่น ทั้งที่โดนรุมยำถึงขนาดนี้
แต่ยอนอูก็ทำได้เกินที่เขาคาดไว้อย่างสิ้นเชิง
ถ้าเป็นคนอื่นก็คงพยายามต่อสู้ และถูกทำลายในด่าน A จนต้องก่อตั้งกลุ่มขึ้นมา แต่ยอนอูกลับพยายามฝ่าฟันมันด้วยตนเอง และยังพบชิ้นส่วนลับที่ซ่อนอยู่ในหัวลูกศรอีกด้วย
ด้วยความตั้งใจอันแน่วแน่ เขายกระดับค่าสถานะได้อย่างต่อเนื่อง โดยใช้ประโยชน์จากชิ้นส่วนลับ
เห็นได้ชัดจากสภาพร่างกายยอนอู มันไม่แปลกเลยที่เขาจะล้มลงได้ทุกเวลา
‘ชายคนนี้แหละของจริง’
เนื่องจากเป็นผู้พิทักษ์มานาน ทำให้รู้สึกได้ถึงสัญชาตญาณ
ผู้เล่นที่ล่วงหน้ามาก่อนก็ยอดเยี่ยมเช่นกัน แต่ชายผู้นี้คือคนที่จะเปลี่ยนแปลงผู้ที่นำรอบแนะนำไปแล้วเป็นแน่
“มันยังมีอันตรายอีกมากรออยู่ข้างหน้า แม้ว่าเขาจะผ่านด่านนี้ไปได้ก็ตาม แต่ถ้ายังสามารถผ่านด้านอื่นได้ด้วยความชาญฉลาดเหมือนกับตอนนี้ละก็…”
ยูกิขยับแว่นเล็กน้อย
ยอนอูมาถึงช่วงสุดท้ายของด่าน A แล้ว
“ฉันคิดว่ารอบแนะนำครั้งนี้จะต้องสนุกมากแน่ ฮุ ฮุ ฮุ ฮุ”
* * *
[ผู้เล่น: ยอนอูชา]
ลักษณะ: เลือดเย็น
พละกำลัง: 29 ความชำนาญ: 33 ความแข็งแกร่ง: 30 พลังเวท: 21
ทักษะ: เนตรมังกร (0.0%) ประสาทสัมผัส (8.3%) มองการณ์ไกล (0.0%)
ยอนอูตรวจสอบหน้าต่างสถานะ ขณะที่เดินไปตามทาง
‘คุณสมบัติทั้งหมดยกเว้นพลังเวทเพิ่มขึ้นเร็วเหมือนกันนะเนี่ย’
ถ้าเทียบกับตอนที่มาถึงครั้งแรก เขาได้รับแต้มคุณสมบัติเพิ่มขึ้นตั้งห้าสิบห้าแต้ม
‘เพื่อเพิ่มแต้มคุณสมบัติ จะต้องมีการฝึกฝนอย่างสม่ำเสมอ หรือผลักตนเองให้ก้าวข้ามขีดจำกัดให้ได้ แม้ว่าเราจะเป็นผู้เล่นเดี่ยว แต่ภายในหนึ่งวันทำความสำเร็จได้ถึงขนาดนี้ก็ถือว่าดีแล้วละ’
ไม่ ที่จริงมันไม่ใช่แค่ดี
แต่มันคือความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่มากต่างหาก
ไม่มีผู้เล่นคนไหนที่สามารถยกระดับคุณสมบัติ ได้ถึงเพียงนี้ในระยะเวลาอันสั้น
‘ไม่ใช่แค่นั้นนะ ทั้งพละกำลังกล้ามเนื้อ การเคลื่อนไหว ความอึดทน การระเบิดพลัง และพลังทั่วไปต่างก็เพิ่มขึ้นด้วย’
มันอาจจะเป็นเรื่องยากในทางกายภาพ แต่ผลลัพธ์ก็ทำให้เขาพึงพอใจยิ่งนัก
แต่ก็ยังรู้สึกผิดหวังที่ไม่สามารถเพิ่มค่าพลังเวทได้ เขาจึงปัดความคิดนั้นออกจากหัว เพราะยังไม่ต้องการมันในตอนนี้
ยอนอูผลักประตูเหล็กด้านหน้าด้วยรอยยิ้มบนริมฝีปาก
แคร่ก!
[คุณมาถึงปลายทาง]
[บาดแผลของคุณได้รับการฟื้นฟู]
ช่วงเวลาที่เขาไปถึงประตูเหล็ก เส้นทางที่ดูเหมือนไม่มีวันสิ้นสุดก็ได้จบลง
อย่างที่คาดไว้ยอนอูหมดแรง
ร่างกายเต็มไปด้วยเลือด และมีลูกธนูสองถึงสามดอกที่ยังไม่ถูกดึงออกไป
หัวเขาแทบระเบิดเนื่องจากจดจ่อกับประสาทสัมผัสอย่างต่อเนื่อง
เขาไม่รู้ว่าจะมีกับดักอะไรรออยู่หลังประตูเหล็ก จนกระทั่งยอนอูเปิดมัน และก้าวเข้าไป
สิ่งที่รออยู่ข้างหน้าคือ ห้องว่างเปล่าขนาดสิบพยอง
*พยองเป็นหน่วยพื้นที่ของเกาหลี โดย 1 พยอง มีค่าเท่ากับ 36 ตารางฟุต*
ในขณะเดียวกัน
หวิ้ว!
หมอกสีขาวลอยขึ้นจากบาดแผล ที่เต็มไปด้วยเลือดกับหนอง
บาดแผลและหนองเริ่มจางหายไป ร่างกายที่เคยเหนื่อยล้าก็เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังงานอันล้นหลาม
ฐานถูกออกแบบมาเพื่อให้ผู้เล่นที่บาดเจ็บ และเหนื่อยล้าจากการผ่านด่าน A มาได้พักฟื้น
ยอนอูรู้สึกผ่อนคลายขณะที่กลั้นหายใจอยู่นาน ทั้งยังพอใจที่ผ่านมาถึงจุดนี้ได้
ชึบ!
แล้วเขาก็เผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว
* * *
‘นี่เราเผลอหลับไปงั้นเหรอ?’
ร่างกายยอนอูแข็งทื่อ
ตามที่เคยเห็นในไดอารี่ เมื่อมาถึงจุดหนึ่งแล้วร่างกายเขาจะถูกฟื้นฟู
เมื่อสังเกตเห็นว่าบาดแผลเริ่มหายดี ทำให้เขารู้สึกโล่งใจ และอยากจะนอนงีบสักพัก
แต่เขากลับนอนนานกว่าที่คิด
และเมื่อลืมตาขึ้นมาดูเวลา
“จ๊ะเอ๋?”
ทันใดนั้นชายที่ซ่อนใบหน้าอยู่ใต้หมวกเสื้อคลุม ก็โบกมือให้ยอนอู
ยอนอูตกใจจึงลุกขึ้นยืนและกระโดดถอยหลัง พร้อมทั้งนำมือเท้าเอว
เหงื่อที่เย็นยะเยือกไหลลงมาเต็มแผ่นหลัง
‘ชายคนนี้เป็นใครกัน?’
ทำไมเขาถึงไม่สังเกตเห็นคนที่ยืนอยู่ใกล้ขนาดนี้?
ทั้งที่ทักษะประสาทสัมผัสของเขาใช้งานได้ดีอย่างเห็นได้ชัด
ทักษะได้ตรวจสอบทั่วบริเวณห้อง แต่ชายคนนี้ก็ยังหลีกเลี่ยงได้
ราวกับว่าเขาแยกตัวออกจากโลกนี้
ในขณะนั้นข้อมูลจากไดอารี่ก็พุ่งเข้าสู่ความคิดเขาทันที
บางครั้งเมื่อมาถึงจุดหนึ่งแล้วพ่อค้าก็จะปรากฏตัวขึ้น และพวกเขาจะขายสินค้าตามที่ผู้เล่นต้องการ มีตั้งแต่อาหารธรรมดาไปจนถึงยา หนังสือทักษะ และสิ่งประดิษฐ์ทุกประเภท พ่อค้าจะขายทุกอย่างที่เขามี
“พ่อค้าลึกลับ?”
“ฮะ ฮ่า!”
ชายในชุดคลุมหัวเราะ และปรบมือทั้งสอง
แปะ! แปะ!
จากนั้นพื้นที่ด้านหลังของพ่อค้าก็บิดเบี้ยว และกลายเป็นชั้นวางของพร้อมสินค้าหลายอย่าง
“ผมดีใจนะ ที่คุณรู้ว่าผมเป็นใคร ด้วยความเคารพ คุณหมูน้อยของผม ไม่สิ ผมหมายถึง คุณลูกค้าที่น่ารัก ผมเอครับ เป็นพ่อค้าที่แค่ผ่านมาแล้วผ่านไปเท่านั้น”