ตอนที่ 8 – บทแนะนำ (6) 2
เรื่องแบบนี้มักเกิดขึ้นได้เสมอ
กรณีที่สมาชิกในกลุ่มถูกทอดทิ้งตั้งแต่อยู่ในรอบแนะนำ เนื่องจากไร้ประโยชน์กับพวกเขา ถ้าเป็นบนโลกมนุษย์ผู้คนต่างก็จะชี้นิ้วประณามการกระทำเช่นนี้อย่างแน่นอน แต่ไม่ใช่กับที่นี่
ในรอบแนะนำ ผู้เล่นจะมุ่งเน้นไปที่การสร้างความสำเร็จ มันจึงเป็นเรื่องธรรมดาที่จะเห็นความจำเป็นมากกว่ามิตรภาพ
นี่คงเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับชายหนุ่มผู้นี้
ชายหนุ่มระแวงยอนอู ผู้ซึ่งกำลังจ้องมองเพราะเขาดูอ่อนแอเกินไป
ดวงตาเต็มไปด้วยความลำบากใจ ขณะที่มองยอนอูตอบ เขาอยากหนีให้พ้นจากสถานการณ์นี้ แต่ก็ทำไม่ได้เพราะหุ่นไล่กาอยู่ล้อมรอบเต็มไปหมด
ยอนอูเริ่มสงสัยว่าชายหนุ่มผู้นี้คิดจะเข้าไปในหอคอยอย่างไร และเขามีคุณสมบัติอะไรถึงเข้ามาในรอบแนะนำได้
ท้ายที่สุดยอนอูก็ไม่สนใจ และปล่อยมันไป
อย่างแรกคงเป็นเพราะเขาไม่สนใจอะไรอยู่แล้ว นอกจากต้องการผ่านรอบแนะนำ และไล่ตามผู้เล่นแนวหน้าให้ทัน
มันจึงไม่สมเหตุสมผลที่จะนอกลู่นอกทาง และทำอะไรให้มันยุ่งยาก
แต่คำพูดที่ชายหนุ่มตะโกนเข้ามา ตอนเขากำลังต่อสู้กับหุ่นทองแดง มันทำให้ดึงดูดความสนใจจากเขาได้
หุ่นทองแดงทำงานด้วยเซนเซอร์
ยอนอูแทบไม่รู้สึกตัว เนื่องจากประสาทสัมผัสที่เพิ่มขึ้น พร้อมทั้งคิดว่ามันเป็นสิ่งที่ผู้เล่นทั่วไปไม่สามารถมองเห็นได้แน่
ยอนอูจึงสงสัยว่าเขารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร
สำหรับคนที่ดูอ่อนแอเช่นนี้
ความจริงนั้นเดาได้ง่ายมาก
เขาอาจจะสังเกตเห็นรูปแบบการเคลื่อนไหวของหุ่นทองแดงได้ หลังจากที่ถูกขังอยู่ในด่านบอสมานาน
หรือไม่ก็
‘เขาอ่านการไหลเวียนของมานาที่กำลังทำงานอยู่ในร่างหุ่นทองแดงได้’
‘พลังเวท’
มันคือมานา
มันเป็นปัญหาที่ยังคงแก้ไม่ตก และคอยตามหลอกหลอนยอนอูอยู่
ยอนอูจ้องมองชายหนุ่มอยู่สักพักหนึ่ง
หลังจากที่พูดพึมพำอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดเขาก็เอ่ยบางอย่างออกมา
“ฉัน… ฉันเห็นมัน”
“นายเห็นมันงั้นเหรอ?”
“ใช่…เส้นใยมานา… ที่อยู่รอบตัวหุ่นทองแดง”
หลังจากที่สนทนาไปสักพัก ยอนอูเริ่มมีความคิดตรงกันข้าม ดังนั้นเขาจึงเปิดใช้งานเนตรมังกรทันที
รูม่านตาเขาเริ่มหดลง จากนั้นดวงตาที่มีลักษณะคล้ายกับสัตว์เลื้อยคลานก็เผยออกมา
“เฮือก!”
ชายหนุ่มอ้าปากค้างด้วยความประหลาดใจ
สายตาเปล่งแสงในรูปแนวตั้งภายใต้หน้ากากสีขาว มันไม่น่าแปลกที่จะเกรงกลัว
ยอนอูมองราวกับกำลังสแกนภาพตั้งแต่หัวจรดเท้า โดยไม่สนใจปฏิกิริยาอันใดทั้งสิ้นของชายหนุ่ม
จากนั้นก็หัวเราะออกมา
“ทำไมรูปลักษณ์ภายนอกนายถึงเป็นแบบนี้ละ?”
ชายหนุ่มสะดุ้งเล็กน้อยอีกครั้ง
“อะไร?”
“ก็สิ่งที่นายกำลังทำอยู่มันเรียกว่าการปลอมตัวไง”
“…!”
ใบหน้าชายหนุ่มแข็งกระด้าง
ยอนอูเพิ่มพลังไปที่เนตรมังกรมากขึ้น
จากนั้นก็ตามมาด้วยข้อบกพร่องเล็กน้อยนับสิบปรากฏขึ้นในตัวชายหนุ่ม
“นายเพิ่งอายุประมาณสิบปีงั้นเหรอ? ทั้งยังเด็กและตัวเล็กมากจริง ๆ แต่ก็ยังเห็นหน้าไม่ชัดเท่าไหร่ นี่นายไม่ใช่มนุษย์ธรรมดาใช่ไหม?”
ชายหนุ่มกัดฟัน และขยับมือไปทางดาบที่วางไว้ตรงพื้น ถ้าเกิดเหตุการณ์จำเป็น เขาก็พร้อมที่จะหยิบมันขึ้นมาทันที
“นายวางแผนจะทำอะไรกับฉันกันแน่?”
คำถามถูกเอ่ยออกไปอย่างกะทันหัน
ยอนอูเงยหน้าขึ้น เพราะยังไม่เข้าใจสถานการณ์ในตอนนี้
“นายหมายความว่าไง?”
“ฉันถามว่า นายวางแผนจะทำอะไรกับฉันกันแน่?”
“นายเนี่ยนะ? ทำไมละ?”
“เพราะว่าฉัน…”
ชายหนุ่มกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่แล้วเขาก็กัดลิ้นตนเอง และปิดปากไว้ ราวกับกำลังลังเลที่จะพูดออกมามากกว่านี้
ยอนอูเปล่งเสียงใส่เขาอย่างดัง
“ฉันรู้นะว่านายหมายถึงอะไร? แต่ฉันไม่สนแล้วว่านายจะเป็นใครหรือเป็นอะไร!”
“ถ้างั้น?”
“ที่ฉันสนใจก็คือสิ่งที่นาย ‘เห็น’ และใช้มานาได้ต่างหากละ ฉันแค่อยากรู้วิธีที่จะทำได้แบบนั้น นายพอบอกฉันได้ไหมล่ะ?”
“อะไรนะ?”
ชายหนุ่มเบิกตากว้าง
ยอนอูพยักหน้าไปยังทางออก
“แน่นอนว่าฉันไม่ได้ถามนายเปล่า ๆ หรอกนะ ฉันรู้ว่านายติดอยู่ที่นี่มาระยะหนึ่งแล้ว ถ้างั้นฉันจะช่วยนายออกไป เพราะยังไงแล้วนายไม่มีทางหาอาหาร และเข้าร่วมอะไรในนี้ได้ทั้งนั้น ฟังดูเป็นไง? มันไม่เลวเลยใช่ไหมล่ะ?”
ดวงตาชายหนุ่มเต็มไปด้วยความสับสน ทุกอย่างที่เขาพูดออกมาฟังดูไม่น่าเชื่อเท่าไหร่นัก
“แต่ถ้านายมีเหตุผลอื่นที่บอกไม่ได้ หรือคิดว่ามันยังไม่ยุติธรรม ก็ช่างมันเถอะไม่เป็นไร”
ยอนอูคิดว่าถือเป็นโอกาสที่ดี ถ้าหากเขาสามารถเรียนรู้วิธีใช้มานาจากชายหนุ่ม
ความสามารถในการมองเห็นมานา
นั่นหมายความว่าเขามีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับมานามาก หรือไม่ก็คงอยู่ท่ามกลางผู้รู้วิธีการใช้มัน
ถ้ายอนอูได้รับความสามารถแบบนั้น มันจะเกิดประโยชน์ต่อตัวเขามาก
เหนือสิ่งอื่นใด ต่อให้เป็นความลับที่ไม่อาจส่งต่อให้ผู้อื่น แต่คิดง้างความลับจากปากเด็กก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร
ส่วนเรื่องที่เหลือ ไม่ใช่ที่เขาต้องกังวล
แน่นอนว่าถ้าชายหนุ่มใช้เรื่องนี้เป็นโอกาสในการแลกเปลี่ยนสิ่งที่ไม่ดี เขาก็พร้อมที่จะปฏิเสธมันทันที ถึงแม้ว่าจะยังไม่ได้มันมาในตอนนี้ แต่เขาก็ยังสามารถหาวิธีใช้มานาได้ในภายหลัง
เมื่อเห็นว่าไม่มีคำตอบใดออกจากปากชายหนุ่ม ยอนอูจึงละความสนใจจากเขา และหันหลังกลับ
“ดูเหมือนนายจะไม่ต้องการเท่าไหร่”
“ดะ เดี๋ยว! รอก่อน”
ยอนอูมองกลับไปหาชายหนุ่ม
“มีอะไร?”
“ที่นายพูดน่ะจริงเหรอ? นายไม่รู้วิธีใช้มานาจริง ๆ งั้นเหรอ?”
“แล้วทำไมฉันต้องโกหกล่ะ?”
“มะ… ไม่มีทาง! นายกำลังจะบอกว่า นายทำแบบนั้นได้โดยไม่ต้องใช้มานาเนี่ยนะ?”
ชายหนุ่มมองไปรอบตัวยอนอูด้วยท่าทางเหลือเชื่อ เขายังคงเห็นเศษทองแดงที่แตกสลายอยู่บนพื้น
อสุรกายที่เขาและเพื่อนร่วมกลุ่มพยายามอย่างหนักเพื่อจะต่อสู้ แต่ตอนนี้มันไม่แม้แต่จะขยับนิ้ว
มันคือหุ่นที่รอดจากทักษะ และการโจมตีมากมาย โดยไร้รอยขีดข่วน
แต่ยอนอูกลับโจมตีเพียงไม่กี่ครั้งก็สามารถทำลายหุ่นได้ทันที แล้วยังมาบอกว่าตนเองทำแบบนั้นโดยไม่ใช่มานาอีก
มันเป็นเรื่องที่ยากจะเข้าใจ มันเหนือคำว่าไหวพริบไปแล้ว
ในทางตรงกันข้าม ยอนอูก็ไม่เข้าใจชายหนุ่มเช่นกัน
“ใช่ ฉันทำแบบนั้นแหละ”
“….”
ชายหนุ่มย้อนนึกถึงชายคนหนึ่งที่บ้านเกิดเขา ผู้ซึ่งวาดภาพทิวทัศน์ได้อย่างสง่างามแล้วกล่าวเพียงคำว่า “ง่ายจัง”