px

เรื่อง : ระบบพี่เลี้ยงอสูรขั้นเทพ (นิยายแปล)
ตอนที่ 13 ความยุติธรรม


ตอนที่ 13 ความยุติธรรม

 

ต้องขอบคุณที่หวังเย่าเยือกเย็นพอแม้ว่าจะตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้

 

30 นาทีต่อมาทุกคนก็ได้แยกย้ายกันออกไป หวังเย่าและคนอื่น ๆ ได้ถูกพาตัวกลับไปที่สถานีตำรวจเพื่อทำการสอบสวน

 

“ผมโดนนักเลงพวกนี้มาหาเรื่องก่อน ผมแค่ป้องกันตัวเท่านั้น แต่ต้องถูกจับมาแบบนี้ด้วย น่าอายจริง ๆ ”  หวังเย่าถอนหายใจออกมา เขารู้สึกว่าเขาต่างหากที่เป็นฝ่ายที่น่าสงสาร

 

แต่เขาไม่ได้รู้สึกผิดเลยแม้แต่น้อย เขายังเยือกเย็นและทำทุกอย่างตามกฎหมายอยู่

 

ชีวิตในยุคนี้ต่างจากยุคที่แล้ว พวกเขาต้องเลือดร้อนถึงจะถือว่าเป็นลูกผู้ชายตัวจริงรึไง ?

 

ตอนนั้นการ์ฟีลด์ก็ได้เดินเข้ามาและมานั่งอยู่ที่ขาของเขา

 

“ตอนนี้ฉันหิวจนไส้แทบขาดแล้ว” หวังเย่าหิวมาก เขาโดนขังมากว่า 5 ชั่วโมงแล้ว แต่กลับไม่มีใครมาสนใจเขาเลย มันดูผิดปกติเกินไป

 

นี่คือกฎของพวกตำรวจรึไง ?

 

โทรศัพท์ก็ถูกยึด สัญญาณในสายรัดข้อมือก็ถูกปิดเอาไว้ ตอนนี้หวังเย่าทำได้แค่นอนเท่านั้น

 

ปัง !

 

เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนที่ประตูจะเปิดออกเผยให้เห็นสีหน้าเย็นชาของตำรวจวัย 20 ปี เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เด็กน้อย แกคิดว่าฉันจับตัวแกมานอนรึไง ? ”

 

“ผมจะทำอะไรได้อีกถ้าไม่นอน ? คุณไม่ได้บอกขั้นตอนอะไรผมเลย แถมคุณไม่ให้อาหารผมด้วยซ้ำ คุณจะให้ผมทำอะไรได้อีก ? ” หวังเย่าเถียงกลับ

 

“เรื่องนี้มีคนเกี่ยวข้องอยู่เยอะ เรื่องมันซับซ้อน มันยังไม่ถึงเวลาสอบสวนแก ตอนนี้แค่ 4 โมงเย็น มันยังไม่ถึงเวลากิน แกฆ่าสัตว์อสูรไปตั้งเยอะ ยังอยากจะกินอาหารอยู่อีกรึไง” ตำรวจพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา

 

หวังเย่าไม่ชอบน้ำเสียงของอีกฝ่ายและอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้น “คุณตำรวจ ไม่คิดว่าผมจะเป็นแพะรับบาปรึไง คุณเอาตาที่ไหนมาดูแล้วบอกว่าผมเป็นคนรังแก 5 คนนั้นกัน ? ”

 

“ถึงแกไม่ได้รังแก 5 คนนั้นแต่อีกไม่นานก็จะเป็นแบบนั้น  ยังไงซะพวกนั้นก็เจ็บตัวมา สัตว์อสูรของพวกเขาก็ตายหมด ความเสียหายครั้งนี้ถือว่าสูง ถ้าแกผิดจริง ๆ งั้นฉันกลัวว่าแกคงติดคุกไปหลายปี” น้ำเสียงของตำรวจคนนั้นดูถากถาง

 

“ผมไม่รู้หรอกนะว่าคุณรับเงินจากตระกูลจ้าวมาเท่าไหร่ คุณถึงได้เปลี่ยนขาวเป็นดำแบบนี้ได้ ผมน่ะยังเป็นเยาวชนอยู่ นอกจากนี้แล้ว จ้าวซวนก็หาเรื่องผมก่อน เขาหาคนมาจัดการผม ที่ผมทำก็แค่ป้องกันตัว เรื่องนี้มีพยานรู้เห็น คุณมาใช้คำขู่แบบนี้กับผมไม่ได้หรอก”

 

“แกนี่ปากดีจริง ๆ ก็ดี แกปากดีเข้าไป สักวันแกจะเข้าใจความจริงและผลลัพธ์ของคนที่ไม่ควรไปหาเรื่องเอง”

 

“เดี๋ยวก่อน... ” ตอนที่ตำรวจกำลังจะเดินออกไปนั้น หวังเย่าก็พูดขึ้นและเดินไปเกาะที่ลูกกรง

 

“แกคิดจะร้องขอความเมตตาแล้วสินะ แต่ขอโทษที มันสายเกินไปแล้ว” ตำรวจทำเสียงฮึดฮัดออกมา

 

“ฉันแค่อยากดูชื่อแกชัด ๆ ” หวังเย่าพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา “จ้าวหลิน แซ่จ้าว แกเป็นสุนัขรับใช้ของตระกูลจ้าวนี่เอง”

 

จ้าวหลินโกรธจัดและตะคอกออกมา “ปากเก่งนักนะแก สักวันฉันจะฉีกปากของแกให้ได้เลยคอยดูเถอะ”

 

จากนั้นจ้าวหลินก็หันกลับไปแล้วเดินออกไปโดยไม่สนใจหวังเย่าอีก

 

...                   

 

ตอน 18.30 น. ตำรวจส่วนมากออกกะไปแล้ว มีแค่ไม่กี่คนที่ยังทำหน้าที่ต่อ

 

“ออกมา ถึงตานายถูกสอบสวนแล้ว” ตำรวจคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับเช็ดปากที่มันเยิ้มของเขา

 

“แต่ผมยังไม่ทันได้กินอะไรเลยนะ” หวังเย่าพูดขึ้น

 

“กินหรือ ? นายมีแรงอัดคนจนแทบตายแต่ยังคิดจะกินอีกงั้นหรือ ? ” ตำรวจคนนั้นทำเสียงฮึดฮัดออกมา 

 

“เราได้สอบสวนพวกนักเลงและรวบรวมข้อมูลจากพยานมาแล้ว ทุกอย่างยืนยันแล้วว่านายป้องกันตัว”

 

“แต่นายก็มีปัญหาเหมือนกัน นายหาเรื่องพวกเขาและทำให้สถานที่เสียหาย ฉันหวังว่ามันจะไม่มีอีกเป็นครั้งที่สองนะ”

 

“งั้นนี่ก็เป็นผลดีต่อฉันสินะ ? ” หวังเย่าทำเสียงฮึดฮัดออกมา “เรื่องนี้มีพยานอยู่หลายคน เดาว่าเรื่องนี้คงเป็นข่าวแล้ว ตระกูลจ้าวคงไม่อาจจะบิดเบือนความจริงได้ พวกนั้นคงทรมานฉันไม่ได้ และพวกนั้นคงกำลังผิดหวังกันน่าดู”

 

ตำรวจคนนี้ทำงานมาหลายปี เขารู้กฎและช่องโหว่ต่าง ๆ ดี แต่เขาไม่คิดเลยว่าหวังเย่าที่เป็นแค่เด็กนักเรียนเองก็เจ้าเล่ห์แบบนี้ได้

 

“นายนี่ไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ นายถึงกับรู้เรื่องนี้ด้วย” ตำรวจอ้วนที่อยู่ด้วยกันในห้องสอบสวนได้ก้มหน้าและพูดออกมาเบา ๆ “อย่าเกลียดพวกเราไปเลย หัวหน้าของเราน่ะเกี่ยวข้องกับตระกูลจ้าว เขาให้เรามาหาเรื่องนาย ถือซะว่าเป็นโชคร้ายของนายก็แล้วกันนะ”

 

หวังเย่ากัดฟันแน่น มันจริงที่ว่าในโลกนี้เขายังเป็นคนที่อ่อนแออยู่ คนที่แข็งแกร่งถึงจะได้รับความเคารพในโลกนี้

 

หลังจากที่สอบสวนเสร็จแล้ว เขาก็ไม่มีธุระอะไรที่นี่ต่อ เขาได้แต่ประทับรอยนิ้วมือเพื่อรับรองการสอบสวน

 

ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่รู้ผลลัพธ์ของเรื่องทั้งหมด

 

“คุณจะทำอะไรกับผมและนักเลงพวกนั้นรวมไปถึงจ้าวซวนอย่างงั้นหรือ ? ”

 

“ฉันก็พอตอบเรื่องนี้ได้ จ้าวซวนไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้ พวกนักเลงไม่คิดโยนความผิดให้กับเขา  พวกเขาบอกว่าพวกเขาไปหาเรื่องนายเอง”

 

“ในอีกความหมายคือจ้าวซวนไม่ผิดสินะ ? ”

 

“ใช่ เขาแค่นั่งอยู่ที่นี่ 30 นาทีพร้อมกับกินกาแฟก่อนจะกลับออกไป” ตำรวจคนแรกส่ายหน้าและพูดขึ้นมา “นายอย่าคิดไปยุ่งกับเรื่องนี้เลย ไม่งั้นฉันกลัวว่านายจะเจอทางตัน”

 

“คุณไม่ต้องกังวลเรื่องนี้ ผมไม่ได้ใจร้อนแบบนั้น” หวังเย่าส่ายหน้าและพูดขึ้น “แล้วพวกที่เหลือล่ะ ? ”

 

“แน่นอนก็ว่ากันไปตามกฎ ไม่มีทางที่พวกนั้นจะถูกปล่อยตัว ทุกคนได้ก่อเรื่องทะเลาะวิวาทกันและถูกปรับ 5,000 เครดิต พร้อมกับโดนขัง 5 วัน” ตำรวจเงียบไปชั่วครู่และพูดต่อ “สำหรับนายแล้ว นายฆ่าสัตว์อสูรไปกี่ตัวก็โดนขังเท่านั้น นอกจากนี้แล้วเพราะนายยังเป็นนักเรียนอยู่ นายจึงโดนโทษสถานเบาและถูกปรับแค่ 10,000 เครดิต”

 

หวังเย่าได้ยินแบบนั้นก็อดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นยืนพร้อมกับกำหมัดแน่น “นี่เรียกว่าความยุติธรรมรึไง ? คนที่โดนรังแกคือผมต่างหาก”

 

“นายใจเย็น ๆ ก่อน ผลลัพธ์ของเรื่องนี้ถูกกำหนดเอาไว้แล้ว นายไม่อาจจะคัดค้านได้ อย่าพยายามไปเลย ถ้านายยังฝืนก็มีแต่จะสร้างปัญหาเพิ่ม” ตำรวจอ้วนแนะนำขึ้นมา

 

“ผมรู้ว่าพวกคุณถูกส่งมาให้เกลี้ยกล่อมผม พวกคุณพูดให้ตระกูลจ้าวและบอกให้ผมอย่าหุนหัน  ยังไงซะถ้าเรื่องไม่ใหญ่ไปกว่านี้พวกนั้นคงปกปิดได้” หวังเย่าฮึดฮัดออกมา

 

“ใช่ นี่คืองานของฉัน นายต้องโดนขัง 13 วัน เราจะดูแลนายเป็นอย่างดี ผลลัพธ์นี้มันเปลี่ยนแปลงไม่ได้ ที่เราบอกนายไปก็เพื่อให้นายเตรียมใจ นายจะได้คิดถึงการกระทำของตัวเองและปรับปรุงตัวเพื่อให้นายเป็นผู้ใหญ่ขึ้น นายจะได้รู้ว่านายไม่ควรไปหาเรื่องใคร” ตำรวจคนแรกพูดขึ้น

 

“เข้าใจแล้ว” หวังเย่ายักไหล่และพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ผมจะจำคำพูดคุณเอาไว้ ผมยังเด็ก เส้นทางผมยังอีกยาวไกล สักวันผมจะทำให้ตระกูลจ้าวต้องรู้สึกเสียใจ”

 

“นั่นน่ะเป็นเรื่องในอนาคต พูดตอนนี้ไปก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไร” ตำรวจอ้วนโบกมือ “ฉันจะส่งนายไปที่ห้องขังพร้อมกับอาหารเย็นและหมอน”

 

เมื่อกลับมาที่ห้องขังเขาก็พบว่าที่ห้องนั้นมีหมอนให้กับเขา มันมีกลิ่นอับ ๆ หวังเย่าเห็นแบบนั้นก็กัดฟันแน่นด้วยความแค้น

 

“ตระกูลจ้าว สักวันพวกแกจะรู้สึกเสียใจกับสิ่งที่ทำเอาไว้”

 

เขาจะไม่ยอมตกอยู่ในกำมือของใครแบบนี้อีก  แต่ตอนนี้เขาไม่อาจจะต่อต้านได้เลย

รีวิวผู้อ่าน