px

เรื่อง : ระบบพี่เลี้ยงอสูรขั้นเทพ (นิยายแปล)
ตอนที่ 28 น้องเสี่ยวเว่ย


ตอนที่ 28 น้องเสี่ยวเว่ย

หวังเย่าแสดงสายตาที่เย็นชาออกมา การถามข้อมูลส่วนตัวนี้ไม่ใช่สิ่งที่ตลาดมืดควรจะทำ

 

แต่สายตาของอีกฝ่ายไม่ได้คาดคั้นแค่สงสัยเท่านั้น

 

พนักงานเสิร์ฟที่อยู่ข้าง ๆ ก็มองมาที่เขาด้วยความสงสัยเช่นกัน

 

หวังเย่าคิดสักพักก่อนจะบอกตามความจริง “ในอีกไม่กี่เดือนฉันจะเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว”

 

ได้ยินแบบนั้น เย่เหยียนก็อ้าปากค้างด้วยความเหลือเชื่อ เขาไม่รู้ว่าจะพูดยังไง แต่สุดท้ายก็ได้พูดขึ้นว่า “แปดเทพ คุณคือเด็กอัจฉริยะ นี่ยิ่งทำให้คุณโดดเด่นขึ้นไปอีก ฉันคิดเรื่องของคุณเอาไว้เยอะมาก ถ้าคุณไม่ถือสา ฉันขอเรียกคุณว่าน้องได้รึเปล่า ? ”

 

หวังเย่าไม่ได้ใส่ใจนัก “แน่นอน ฉันไม่ได้คิดอะไรมากหรอก”

 

เย่เหยียนยิ้มออกมาด้วยตาที่เป็นประกาย “น้องแปดเทพ วันนี้คุณทำงานมาหนัก คุณต้องพัก  ฉันไม่รบกวนคุณแล้ว  ฉันจะให้เสี่ยวเว่ยคอยดูแลคุณ เธอน่ะรอบคอบ ไม่ทำให้คุณผิดหวังแน่”

 

จากนั้นคนอื่น ๆ ก็เดินออกจากห้องไป

 

หวังเย่าอ้าปากค้างด้วยความแปลกใจ เจ้าเฒ่านี่กลับไม่ใส่ใจความรู้สึกของเสี่ยวเว่ยและถึงกับปล่อยให้เธอมาดูแลเขา

 

แต่การที่มีเสี่ยวเว่ยดูแลเขาก็ถือว่าดี ยังไงซะการอยู่คนเดียวมันก็น่าเบื่อ

 

เสี่ยวเว่ยพึมพำออกมา “คุณแปดเทพ ฉันจะพาคุณไปที่ห้อง”

 

“ได้”  หวังเย่าลุกขึ้นพร้อมกับเดินตามเธอไป เขามองไปที่ร่างของเสี่ยวเว่ยและเริ่มคิดว่าอยากจะเห็นหน้าตาจริง ๆ ของเธอ

 

“ เสี่ยวเว่ย ”

 

“หือ”

 

“ในเมื่อเธอรู้อายุจริง ๆ ของฉันแล้ว งั้นฉันก็แก่กว่าเธอแค่ปีเดียว เธอเรียกฉันว่าพี่รึเรียกชื่อเฉย ๆ ก็ได้”

 

“จริงหรือ” เสี่ยวเว่ยดีใจขึ้นมา “ให้ฉันเรียกคุณแบบนั้นได้จริง ๆ หรือ ? ”

 

“ฉันว่ามันก็ดีกว่าการพูดคุยแบบเป็นทางการไม่ใช่รึไง ? ยังไงซะการเรียกว่าคุณก็ดูห่างเหินกันเกินไป”

 

อย่างน้อยก็ดีกว่าถูกเรียกแบบเหินห่างจากคนที่อายุไล่เลี่ยกัน แค่ไม่เปิดเผยชื่อจริงก็ถือว่าดีแล้ว สุดท้ายหวังเย่าก็พูดขึ้น “เรียกฉันว่าแปดเทพก็พอ”

 

“นั่น...มันไม่เหมาะ ถ้าคุณเย่เหยียนได้ยินฉันเรียกคุณแบบนี้ เขาต้องดุฉันแน่ ๆ ” เสี่ยวเว่ยแสดงท่าทีหนักใจออกมา

 

“งั้น...เรียกฉันว่าพี่แปดเทพก็ได้ ในทางกลับกันแล้ว ฉันจะเรียกเธอว่าน้องเสี่ยวเว่ยก็แล้วกัน” หวังเย่าเสนอ

 

“ก็ได้ เรียกว่าน้องก็ฟังดูรื่นหูดี” เสี่ยวเว่ยหัวเราะออกมา

...

คืนนั้น หวังเย่านอนอยู่ในห้องรับแขกด้านในโดยมีเสี่ยวเว่ยนอนอยู่ด้านนอก บางทีเพราะรู้สึกเบื่อทั้งสองคนจึงนอนคุยกันอยู่เกือบทั้งคืน

 

เพราะการที่ทั้งสองคุยกัน ทำให้กว่าจะนอนก็ดึกมากแล้ว

 

หวังเย่ารู้ว่าเสี่ยวเว่ยไม่มีญาติ เธอมีญาติเป็นผู้ปกครองโดยที่ผู้ปกครองของเธอเป็นแค่ไอ้ขี้เมา

 

เขาอดไม่ได้ที่จะสงสารเธอขึ้นมา

 

เขาหลับได้ไม่นาน ตอนที่ตื่นขึ้นมาก็พบว่าด้านนอกนั้นเริ่มมีแสงสว่างสลัว ๆ แล้ว

 

หวังเย่าไม่อาจจะหลับได้อีก เขาใส่หน้ากากแล้วเดินออกมานอกห้องก่อนจะพบเสี่ยวเว่ยนอนอยู่ ผ้าห่มของเธอตกอยู่ที่พื้น เขารีบเดินเข้าไปห่มผ้าให้กับเธอก่อนจะมองไปที่ใบหน้าของเธอ

 

ตอนนั้นเขาก็ใจสั่นขึ้นมา ใบหน้าที่ดูน่ารักนี้ราวกับหลุดออกมาจากภาพวาด

 

เมื่อเห็นเปลือกตาที่สั่นพร้อมกับใบหน้าที่สดใส หวังเย่าก็ตัวสั่นขึ้นมาทันที

 

เธอสวยไม่ต่างจากจ้าวเมิ่งซีเลย

 

เมื่อเห็นแบบนั้น ใจของหวังเย่าก็เริ่มเต้นรัวพร้อมกับความคิดที่ฟุ้งซ่าน แต่เมื่อเขาหยิกต้นขาของตัวเองและสูดหายใจเข้าลึก ๆ ความคิดเหล่านั้นก็หายไป เขาได้กลับไปที่ห้องอีกครั้ง เขาไม่อยากให้เสี่ยวเว่ยรู้ว่าเขาเห็นหน้าตาของเธอแล้ว

 

“ในเมื่อฉันเรียกเธอว่าน้อง งั้นก็มากินข้าวด้วยกันสิ ฉันกินคนเดียวไม่อร่อย” ตอนที่เสี่ยวเว่ยเอาอาหารเข้ามาเสิร์ฟในห้อง หวังเย่าก็เชิญเธอมากินด้วยกัน

 

“มันไม่ดี ฉันทำงานอยู่” เสี่ยวเว่ยส่ายหน้า

 

“ไม่เป็นไรนี่ ถึงทำงานก็ต้องกินอะไรบ้าง เธอต้องเหนื่อยอีกทั้งวัน ยิ่งไปกว่านั้นมันก็น่าเบื่อที่ต้องกินคนเดียว” หวังเย่ายังยืนกราน

 

“งั้นก็ขอบคุณ” เสี่ยวเว่ยยิ้มออกมา แม้ว่าเธอจะใส่หน้ากากอยู่แต่ก็เห็นสายตาที่มีชีวิตชีวาของเธอได้

 

ในตอนเช้าการประมูลจะเริ่มประมาณ 11 โมง ด้านนอกจะถูกปิดทางเอาไว้ไม่ให้ใครเข้ามาในระหว่างการประมูล

 

ดังนั้นจึงมีคนจำนวนมากแห่กันมา ทุกคนพากันสวมหน้ากากและเดินไปมาในตลาดมืด

 

เมื่อหวังเย่าออกมาจากห้องพักและเข้าไปในตลาดมืด เขาก็พบว่าที่ลานนั้นเต็มไปด้วยผู้คนที่เดินไปเดินมารวมถึงคนที่ขายของ ราวกับว่าที่นี่เป็นตลาดสด

 

แต่ฉากแบบนี้คงอยู่แค่ 1 ชั่วโมง ก่อนที่ประตูห้องโถงจะเปิดออก เผยให้เห็นห้องโถงที่หรูหรา

 

นี่คือห้องที่ใช้สำหรับการประมูล

 

แต่คนทั่วไปไม่อาจจะเข้าไปได้ เพราะพวกเขาต้องจ่ายคนละ 3,000 เครดิต

 

แน่นอนหลังจากที่ประมูลเสร็จนั้นผู้จัดงานจะทำการคืนเครดิตให้ 2,000 เครดิต

 

หรือในอีกความหมายคือแค่ตั๋วเข้าก็มีราคา 1,000 เครดิตแล้ว

 

หากนับจากคนกว่า 90%  ที่นี่ที่เข้าร่วมกันหมด พวกเขาจะได้เงินมากขนาดไหน

 

แต่หวังเย่าไม่จำเป็นต้องจ่ายค่าเข้า เขาดึงบัตรแขกกิตติมศักดิ์ออกมาก่อนจะเข้าไปได้ทันที

 

ห้องประมูลนี้ใหญ่โตมาก มันจุคนได้มากกว่าพันคน ไม่ถึง 10 นาที คนก็เข้ามาจนเต็มห้อง ยังไงซะการประมูลนี้ก็จัดขึ้นทีละครึ่งปี

 

ทันทีที่คนเต็มห้อง ประตูก็ถูกปิดลง พวกเขาไม่อาจจะออกไปจากห้องได้ ส่วนคนด้านนอกก็ได้แต่รอจนกว่าการประมูลจะจบ พวกเขาถึงจะออกไปจากตลาดมืดได้

 

ในเวลาเดียวกันแสงไฟในห้องโถงก็ดับลง มันเหลือไฟแค่บนเวที ทำให้บรรยากาศดูราวกับหนังกำลังจะเริ่มฉาย

 

หวังเย่าพยักหน้าด้วยความพอใจกับการเพิ่มความตื่นเต้นนี้

 

การจัดแจงแบบนี้ไม่ใช่แค่เพิ่มบรรยากาศให้กับการประมูล แต่ยังรับรองว่าข้อมูลของผู้ประมูลจะไม่ถูกเปิดเผย

 

ในความมืดนี้ไม่ว่าใครจะทำอะไรก็ไม่มีใครรู้ได้ แต่พนักงานประมูลนั้นจะมีกล้องมองในที่มืด ซึ่งเห็นได้ชัดเจนว่าใครบ้างที่ทำการประมูล

 

ชายสวมหน้ากากคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นมาบนเวทีจนเรียกเสียงฮือฮาให้กับคนโดยรอบ

 

หวังเย่าลองตรวจสอบอีกฝ่าย ก่อนจะพบว่าอีกฝ่ายคือผู้ใช้อสูรขั้น 5 เย่เหยียน

 

ด้านหลังเย่เหยียนมีสาวใช้หลายคน แต่ละคนถือพานที่มีผ้าสีแดงปิดเอาไว้ หนึ่งในนั้นสวมหน้ากากแมว

 

ไม่ผิดแน่ นั่นคือเสี่ยวเว่ย

 

 “ขอบคุณทุกท่านที่สละเวลามาเข้าร่วมการประมูลของตลาดมืดในทุก ๆ 6 เดือน ฉันรู้สึกเป็นเกียรติจริง ๆ นับว่าเป็นโชคดี ที่สินค้าในการประมูลครั้งนี้มีคุณภาพที่ไม่เลว และยังมีจำนวนมาก ถึงจะมีผู้คนเข้าร่วมเยอะแต่ก็ต้องสร้างความพอใจให้กับทุกท่านได้แน่....” เย่เหยียนพูดเปิดพิธีและเมื่อเห็นว่าได้เวลาที่เหมาะสมแล้ว เขาจึงเลิกไร้สาระ

 

“ฉัน เย่เหยียน ผู้ใช้อสูรขั้นที่ 5 ของตลาดมืดเขตเหนือเมืองอรุณ ครั้งนี้ฉันจะเป็นคนดูแลการประมูลเอง”

 

หลังจากที่โบกมือ สาวใช้คนหนึ่งก็ก้าวออกมาพร้อมกับป้ายไม้

 

“ชิ้นแรกคือลูกปัดมังกรดำ”

รีวิวผู้อ่าน